29 stycznia 1853 roku Napoleon III poślubił hrabinę Eugenię de Montijo, z którą proszek syna Ludwika Napoleona Eugeniusza, zwanego wskroś bonapartystów Napoleonem IV. We wrześniu 1854 r. Francja, jak jeden mąż z Wielką Brytanią, interweniowały do wnętrza wojnie rosyjsko-tureckiej po stronie Turcji. Oba państwa obawiały się ponieważ dalszego wzrostu potęgi Rosji, po grożącym całkowitym rozbiciu wskroś nią cesarstwo tureckiego. Interwencja polegała na dokonaniu dużego desantu wojskowego na Półwyspie Krymskim (wojna krymska). Rozegrały się w tym miejscu ciężkie walki, z których sprzymierzeni wyszli zwycięsko, zwłaszcza zresztą na efekt skrajnej nieudolności generałów rosyjskich. W traktacie pokojowym, zawartym wewnątrz Paryżu w środku 1856 r., główne korzyści uzyskała Wielka Brytania, umacniając swą imperialną potęgę do wnętrza basenie Morza Śródziemnego. Rosja została upokorzona, Imperium tureckie ocalone na dalszych kilkadziesiąt lat, zaś Republika Francuska straciła 100 tys. żołnierzy.
Większych korzyści mógł spodziewać się Napoleon III, jak do wnętrza 1859 r. poprowadził 100 tys. armię na sukurs Królestwu Sardynii (Piemontu), zaatakowanemu wskroś wojska austriackie. Zostały one pobite na wskroś Francuzów przy Magentą (4 czerwca 1859) również Solferino (24 czerwca 1859) wewnątrz Lombardii, po czym Napoleon III zawarł z Austrią rozejm, anektując prowincję lombardzką do Francji, natomiast z kolei wymieniając ją z Piemontem na przygraniczne tereny Sabaudii także Nicei. Klęska Austrii stała się asumptem do powstań narodowościowych w środku Toskanii, Parmie, Modenie dodatkowo Państwie Kościelnym. Wszystkie te, póty odrębne państewka, przyłączyły się pospołu z Królestwem Obojga Sycylii, atoli bez Państwa Kościelnego, do Królestwa Sardynii (Piemontu), które uosabiało w takim przypadku idee risorgimento, to jest wskrzeszenia jednego państwa włoskiego.
W wyniku zmian na mapie Italii, Państwo Kościelne zostało zmniejszone do Rzymu również przyległości (prowincja Lacjum), oraz świecka przemoc papieża twardo ograniczona. Stało się to powodem wielkiej krytyki Napoleona III wskroś biskupów, katolików francuskich dodatkowo opozycji monarchistycznej. W rezultacie zastosował płeć brzydka represje wobec kleru, zamykając odsetek gazet dodatkowo stowarzyszeń katolickich dodatkowo szkół zakonnych. Również mieszczaństwo francuska, stanowiąca dopóty podporę władzy Cesarstwa, wystąpiła z krytyką Napoleona III zbyt zawarcie liberalnego traktatu handlowego z Wielką Brytanią. W tej nowej sytuacji politycznej Napoleon III poczynił znaczne koncesje wobec opozycji republikańskiej. Ogłosił amnestię na rzecz więźniów politycznych, rozszerzył uprawnienia parlamentu, przywódcy republikańscy mogli wrócić z wygnania do kraju, usankcjonowano prawnie strajki, upowszechniono bezpłatne szkoły podstawowe itp. Ta osłabienie rygoru Cesarstwa uzyskała 83% poparcia wewnątrz ogólnonarodowym plebiscycie.
Po wojnie włoskiej Republika Francuska nie miała wcześniej żadnych sukcesów w środku swej zagranicznej polityce wewnątrz Europie. Gdy wybuchło zryw styczniowe do wnętrza Polsce 1863 r., Napoleon III nie mógł, nie zważając na pierwotnych obietnic, przyjść z pomocą Polakom, jako że utrzymywał wtedy dobre układy z Rosją. Zaskoczony został zaborem duńskiego Szlezwiku wskroś Prusy, tudzież po pewnym czasie pokonaniem na wskroś nie Austrii. Prusy Bismarcka po zdominowaniu Związku Niemieckiego trwały się też dużym zagrożeniem na rzecz Francji.