Pod wpływem kuzynów Aleksandra Walewskiego również księcia Napoleona - obaj mieli upodobania demokratyczne - Napoleon III zdecydował się po roku 1860 zliberalizować osobisty uporządkowanie rządzenia. Parlament otrzymał więcej uprawnień, m.in. system prawny interpelacji (1867) oraz inicjatywy ustawodawczej (1869), debaty parlamentarne, jak dotąd nieznane ogółowi, dawny publikowane w środku "Monitorze". W roku 1864 robotnicy otrzymali system prawny tworzenia związków zawodowych. Ostatnie referendum ery Napoleona III wewnątrz roku 1870 zatwierdziło - od nowa olbrzymią większością głosów- te wszystkie reformy. Tron Bonapartów wydawał się wypoczywać na solidnym fundamencie, tymczasem wojsko cesarska osłabła. Pięć miesięcy po bitwie wobec Sadową ledwo Napoleon III widział groźba grożące ze strony Prus oraz zażądał zgody parlamentu na wybrzuszenie stanu liczebnego wojska na 1.200.000, tyle samo tak jak miały Prusy, tymczasem oraz wsad republikańska z Favre'm również Thiersem na czele, także konserwatywna wyraziły sprzeciw, uważając że Republika Francuska bez trudności zwycięży Prusy. Prawo decyzji nie należało poprzednio tylko do cesarza.